Het afgelopen jaar is voor mij nogal turbulent geweest. Een kindje krijgen, is ook niet niks en zeker niet als het je eerste is. Maar waar een wil is, is een weg en ik ben nu gelukkiger dan ooit. Ik sta ’s ochtends op met een lach op mijn gezicht en kan mijn geluk niet op als ik die kleine uit haar bedje haal. Maar die zorgeloze blijheid is niet altijd zo geweest. Zeker het afgelopen jaar niet. Want waar de zwangerschap zelf redelijk soepel verliep, deed mijn hele leven daarom heen dat niet. Bijvoorbeeld als het gaat om de vader van mijn kleine meisje. In deze blog vertel ik mijn verhaal en hoe ik uit deze moeilijke periode ben gekomen.

Tijdelijke relatiebreuk

Aan het begin van vorig jaar was ik nog samen met mijn partner. We waren al heel wat jaartjes een stel maar de laatste tijd ging het allemaal wat stroever. In februari gingen we uit elkaar. Ik was er kapot van maar liet me door een vriendin een maand later overhalen om uit te gaan. Tijdens het uitgaan, ontmoette ik een andere man. We hadden een hele gezellige avond en hebben elkaar daarna nog een paar keer gezien maar het werd niks. Geen probleem, het was gewoon gezellig. Tot ik me niet zo goed voelde en mijn ongesteldheid oversloeg. Ik deed een test en ja hoor daar stond het, zwanger. Al een maand tegen die tijd!

Vertrouwen opbouwen

Het had de nieuwe man geweest kunnen zijn maar dat betwijfelde ik. Toch moest ik weten wie de vader was. Mijn thuissituatie was zodanig goed op orde dat ik een kindje krijgen me enorm spannend leek maar niet onmogelijk. Ondertussen was het contact tussen mij en mijn ex vriend ook weer aangewakkerd. Ik vertelde hem het nieuws en was heel eerlijk over hoe mijn avonturen in de tussentijd. Hij was helemaal niet boos en begreep het heel goed. We hebben toen besloten op een vaderschapstest te doen. En dat was maar goed ook want na de geboorte wisten we het zeker, hij was de vader. Gedurende de zwangerschap is hij geen moment van mijn zijde geweken. We hebben allebei aan onszelf gewerkt en ondanks dat we nog niet weer samenwonen, zijn we wel weer bij elkaar, voorzichtig.

Nu mijn meisje er is en ik weet dat hij de vader is, werken we aan het zijn van een familie samen en dat gaat ons eigenlijk heel goed af. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst en ik weet dat wat er ook tussen ons gebeurt we er altijd allebei voor de kleine zullen zijn.